به استخر نزدیک می شوید و انتظار بوی تازگی و تمیزی آب را دارید، اما در عوض با بویی ناخوشایند مواجه می شوید. شاید بوی تند مواد شیمیایی باشد، یا بویی شبیه به نم زدگی و ماندگی، و یا حتی بویی شبیه به مرداب که شما را از شنا کردن منصرف میکند. بوهای استخر در واقع راهی برای هشدار دادن درباره مشکلات آب هستند و هر بو نشان دهنده مسئلهای خاص است. درک پیامهایی که حس بویایی به شما میدهد، کمک میکند تا مشکلات کیفیت آب را پیش از حاد شدن، تشخیص داده و برطرف کنید.
علت بوی بد استخر شنا
حقیقت غافلگیرکننده این است: آن بوی شدید و زننده «کلر» که بینی را می سوزاند و باعث اشک ریزش چشمها میشود، ناشی از مقدار زیاد پودر یا قرص کلر نیست؛ بلکه در واقع به دلیل کمبود کلرِ فعال و مؤثر ایجاد میشود. آنچه شما حس میکنید، بوی «کلرامینها» (یا کلر ترکیبی) است؛ ترکیباتی که وقتی کلر با آلایندههایی مانند عرق، ادرار، چربی بدن، مواد آرایشی و کرمهای ضدآفتاب واکنش میدهد، تشکیل میشوند.
کلر آزاد همان ماده ضدعفونیکننده شماست که در غلظتهای معمول استخر، هیچ بویی ندارد. وقتی کلر آزاد با آلایندههای آلی برخورد میکند، آنها را اکسید کرده و در این حین کلرامین تولید میکند. کلرامینها قدرت ضدعفونیکنندگی کمی دارند اما به شدت تحریککنندهاند و همان بوی تند و مشخص «استخر» را ایجاد میکنند. همین ترکیبات عامل قرمزی چشم، خارش پوست و تحریک مجاری تنفسی هستند.
استفاده زیاد از استخر بدون وجود کلر کافی، شرایط را برای تجمع کلرامینها فراهم میکند که باعث بوی بد استخر شنا است. مهمانیهای استخر، کلاسهای شنای کودکان یا روزهای شلوغ آخر هفته، حجم زیادی از آلایندههای آلی را وارد آب میکنند. اگر سطح کلر در حد مرزی (۱ تا ۲ پیپیام) باشد یا استخر بیش از حد تثبیت شده باشد امکان تجزیه سریع آلایندهها وجود نخواهد داشت. در نتیجه کلرامینها انباشته شده و آن بوی نامطبوع تشدید میشود.